Η δική μας θέση για την πολιτειακή δομή της επανενωμένης Κύπρου, είναι η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, η οποία θα προκύψει με τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τα κράτη με ομοσπονδιακή πολιτειακή δομή, καταλαμβάνουν σχεδόν τη μισή έκταση του πλανήτη και σε αυτά ζει το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η κάθε ομοσπονδία έχει τις δικές τις ιδιαιτερότητες (Γερμανία, Ελβετία, ΗΠΑ, Βέλγιο), όμως όλες ανεξαιρέτως έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Κάθε ομοσπονδία αποτελείται από δύο τουλάχιστον περιφέρειες, από τις οποίες η κάθε μια έχει δικά της όργανα εξουσίας και δικές της συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Οι βασικές όμως αρμοδιότητες (οικονομία, εξωτερική πολιτική, άμυνα κλπ), που διασφαλίζουν την ενότητα του κράτους, ανήκουν στην κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Εννοείται ότι όλες οι ομοσπονδίες έχουν μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια και διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες. Η δικοινοτικότητα, όπως καθορίζεται από τον ΟΗΕ, σημαίνει ότι και οι δύο κοινότητες θα συμμετέχουν αποτελεσματικά στα όργανα και τις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας. Η διζωνικότητα σημαίνει την ύπαρξη δύο ζωνών -ή περιφερειών, ή πολιτειών (ΗΠΑ), η επαρχιών (Καναδάς), ή καντονίων (Ελβετία), ή όπως άλλως ονομαστούν- καθεμία από τις οποίες θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα.

Η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, έχει γίνει αποδεκτή από την πλευρά μας με τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου μεταξύ Μακαρίου-Ντενκτάς το 1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς το 1979. Είναι η λύση που υιοθετούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, πάνω στα οποία θέλουμε να βασίζεται η λύση του κυπριακού. Είναι η λύση την οποία επιδιώκουν όλες οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις από το 1974 (κατόπιν ομόφωνων αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου). Είναι η λύση την οποία στηρίζουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τη συντριπτική πλειοψηφία της ε/κ κοινότητας. Η λύση αυτή έχει επιβεβαιωθεί με τη Συμφωνία της 8^ης Ιουλίου μεταξύ Παπαδόπουλου και Ταλάτ, που προνοεί «δέσμευση για επανένωση στη βάση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας». Στη βάση αυτής διεξάγονται και σήμερα οι απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων, του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του Τ/κ ηγέτη Ντερβίς Έρογλου αφού αυτό είχε προηγουμένως συμφωνηθεί μεταξύ Δημήτρη Χριστόφια και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ για τη έναρξη των διαπραγματεύσεων. Η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, αποτελεί το σημείο σύγκλισης μεταξύ Ε/κ και Τ/κ και το σημείο απόρριψης των δύο ακραίων τάσεων που ιστορικά καταγράφηκαν στο κυπριακό: της ένωσης ή της διπλής ένωσης και της διχοτόμησης.

Το δίλημμα που έθεσαν μπροστά μας το πραξικόπημα και η εισβολή, δεν είναι ομοσπονδία ή κάτι καλύτερο, είναι ομοσπονδία ή διχοτόμηση. Η αμφισβήτηση της ομοσπονδίας δεν είναι απλά μια ανέφικτη θέση, είναι ζημιογόνα και επικίνδυνη. Αν η ε/κ πλευρά εγκαταλείψει μία δέσμευση που έχει η ίδια έχει αναλάβει εδώ και τριάντα χρόνια, αυτό θα την καταστήσει αναξιόπιστη, πράγμα που με τη σειρά του θα δώσει τη χρυσή ευκαιρία στην Τουρκία να μεθοδεύσει πιο αποτελεσματικά την οριστική αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μια τέτοια αυτοαναίρεση της πλευράς μας, δε θα έβρισκε κατανόηση ούτε στη διεθνή κοινότητα, αλλά ούτε από τους πιο προοδευτικούς Τ/κ.

Θεωρούμε σημαντικό κριτήριο για την αξιολόγηση των πολιτικών κομμάτων και των φοιτητικών παρατάξεων, τη συνέπεια ως προς στο στόχο αυτό. Οι εξάρσεις πατριδοκαπηλίας και η αμφισβήτηση της ομοσπονδίας στο όνομα «ευρωπαϊκών» και «εθνοπρεπών» λύσεων, μπορεί να εξυπηρετούν κάποιους στις εκλογές, αλλά δεν εξυπηρετούν την Κύπρο και την υπόθεση της επανένωσης.

Η Προοδευτική είναι η μόνη παράταξη στο φοιτητικό κίνημα, που είναι απόλυτα συνεπής στην επιδίωξη της πλευράς μας για λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας. Εμείς επιλέγουμε να μιλάμε τη γλώσσα της ειλικρίνειας, ακόμα κι αν σε αυτή υπάρχουν πικρές αλήθειες. Εμείς επιλέγουμε την επανένωση της Κύπρου, τον τερματισμό της κατοχής, των επεμβατικών δικαιωμάτων και του εποικισμού. Εμείς επιλέγουμε λύση, τον έντιμο συμβιβασμό με τους Τ/κ συμπατριώτες μας και όχι το συμβιβασμό με τη διχοτόμηση και το ιμπεριαλιστικό έγκλημα του 1974.